สัญญาแฟรนไชส์และตัวแทนจำหน่าย ขยายสาขาโดยไม่เสียแบรนด์

ผู้ให้สิทธิมีหน้าที่เปิดเผยข้อมูลสำคัญให้ผู้รับสิทธิทราบล่วงหน้าอย่างเพียงพอก่อนลงนาม เช่น ค่าธรรมเนียมทุกประเภทที่จะถูกเรียกเก็บตลอดอายุสัญญา จำนวนสาขาที่เปิดและปิดในช่วงที่ผ่านมา และเงื่อนไขการต่ออายุ การเรียกเก็บค่าธรรมเนียมที่ไม่เคยแจ้งไว้ในภายหลังเป็นจุดที่ถูกร้องเรียนบ่อยที่สุด

การกำหนดให้ผู้รับสิทธิต้องซื้อสินค้าหรือวัตถุดิบจากผู้ให้สิทธิเท่านั้นทำได้เฉพาะเท่าที่จำเป็นต่อการรักษามาตรฐานของระบบ ซอสเฉพาะสูตรหรือวัตถุดิบที่กำหนดคุณภาพเองไม่ได้ย่อมมีเหตุผลรองรับ แต่การบังคับให้ซื้อกระดาษชำระ ถุงพลาสติก หรืออุปกรณ์ทั่วไปในราคาที่สูงกว่าตลาด เป็นเงื่อนไขที่เสี่ยงถูกชี้ว่าไม่เป็นธรรม

การกำหนดราคาขายปลีกตายตัวเป็นอีกจุดที่ต้องระวัง แนวทางที่ปลอดภัยกว่าคือกำหนดราคาแนะนำพร้อมเหตุผลด้านความสม่ำเสมอของแบรนด์ และให้เครื่องมือทางการตลาดที่ทำให้ผู้รับสิทธิเลือกทำตามด้วยความสมัครใจ มากกว่าการเขียนเป็นข้อบังคับพร้อมบทปรับ

สิ่งที่ผู้รับสิทธิจ่ายเงินซื้อไม่ใช่โต๊ะเก้าอี้หรือเครื่องครัว แต่คือสิทธิใช้เครื่องหมายการค้าและองค์ความรู้ในการทำซ้ำผลลัพธ์ ดังนั้นการขายสิทธิในเครื่องหมายที่ยังไม่ได้จดทะเบียนคือการขายสิ่งที่ตนเองอาจไม่มีสิทธิสมบูรณ์ กรณีที่พบบ่อยคือมีผู้อื่นยื่นจดตัดหน้าในหมวดสินค้าใกล้เคียงระหว่างที่ระบบกำลังขยาย

องค์ความรู้ที่ไม่ได้จดทะเบียนต้องคุ้มครองด้วยกลไกความลับทางการค้า ซึ่งจะได้รับความคุ้มครองก็ต่อเมื่อเจ้าของใช้มาตรการรักษาความลับตามสมควรจริง คู่มือปฏิบัติการที่ส่งเป็นไฟล์ให้ทุกคนโดยไม่มีการควบคุมการเข้าถึง ทำให้ข้อโต้แย้งเรื่องความลับอ่อนลงอย่างมากเมื่อขึ้นศาล

สัญญาแฟรนไชส์ที่ดีต้องตอบให้ได้ว่าเมื่อความสัมพันธ์จบลง ป้ายจะถูกถอดภายในกี่วัน อุปกรณ์ที่มีตราสัญลักษณ์จะคืนหรือทำลายอย่างไร ระบบสั่งซื้อและช่องทางออนไลน์จะถูกตัดสิทธิเมื่อใด และผู้รับสิทธิจะเปิดกิจการประเภทเดียวกันในรัศมีเท่าใดได้เมื่อพ้นกำหนดกี่เดือน คำตอบเหล่านี้ต้องเขียนเป็นขั้นตอนที่ทำได้จริง ไม่ใช่หลักการกว้าง

ข้อห้ามแข่งขันหลังเลิกสัญญาบังคับได้เมื่อจำกัดขอบเขต พื้นที่ และเวลาอย่างสมเหตุสมผลกับประโยชน์ที่ต้องการคุ้มครอง ข้อห้ามที่เขียนว่าห้ามทำธุรกิจอาหารทุกประเภททั่วประเทศตลอดไป มักถูกลดทอนหรือถือว่าใช้บังคับไม่ได้ ซึ่งแย่กว่าการเขียนขอบเขตแคบแต่บังคับได้จริง

สำหรับแบรนด์ต่างประเทศที่ให้สิทธิหลักแก่ผู้รับสิทธิในไทย ควรเลือกกลไกระงับข้อพิพาทที่บังคับได้จริงในไทย คำชี้ขาดอนุญาโตตุลาการต่างประเทศบังคับได้ตามอนุสัญญาที่ไทยเป็นภาคี ขณะที่คำพิพากษาของศาลต่างประเทศไม่ได้บังคับในไทยโดยอัตโนมัติ ความต่างนี้เปลี่ยนมูลค่าของข้อสัญญาทั้งฉบับ