ทนายครอบครัว หย่า สินสมรส ค่าเลี้ยงดูบุตร

การหย่าโดยความยินยอมทำที่สำนักงานทะเบียนได้เมื่อทั้งสองฝ่ายตกลงกันครบทุกประเด็น และควรทำบันทึกข้อตกลงท้ายทะเบียนหย่าให้ละเอียดในคราวเดียว เพราะบันทึกที่เขียนสั้นเกินไปคือสาเหตุอันดับหนึ่งของคดีใหม่ในภายหลัง เช่น ไม่ระบุวันชำระค่าอุปการะเลี้ยงดู หรือไม่ระบุวิธีแบ่งภาระหนี้ร่วม

การหย่าโดยคำพิพากษาต้องอ้างเหตุหย่าตามที่กฎหมายกำหนดและนำสืบให้ศาลเห็น กรณีที่ฝ่ายหนึ่งไม่ยอมลงนาม หรืออยู่ต่างประเทศและติดต่อไม่ได้ เส้นทางศาลเป็นทางเดียวที่เหลือ เราจึงประเมินตั้งแต่ต้นว่าพยานหลักฐานที่ลูกค้ามีเข้าเหตุหย่าข้อใด และต้องเก็บอะไรเพิ่ม

ศาลชั่งน้ำหนักประโยชน์สูงสุดของบุตรเป็นหลัก ไม่ใช่ความผิดของผู้ใหญ่ฝ่ายใด สิ่งที่มีน้ำหนักในทางปฏิบัติคือหลักฐานการดูแลจริง เช่น ใครพาไปโรงเรียน ใครพาไปพบแพทย์ ใครจ่ายค่าเล่าเรียน เราจึงแนะนำให้ลูกค้าเก็บบันทึกเหล่านี้ไว้อย่างเป็นระบบ แทนการรวบรวมข้อความทะเลาะที่ไม่เกี่ยวกับการดูแลบุตร

ค่าอุปการะเลี้ยงดูที่กำหนดเป็นตัวเลขลอย ๆ มักไม่ถูกชำระตามกำหนดเกินปีแรก ข้อตกลงที่ยั่งยืนต้องระบุจำนวน วันชำระ ช่องทางชำระ วิธีปรับเมื่อรายได้เปลี่ยน และผลเมื่อผิดนัด รวมถึงระบุแยกว่าใครรับผิดชอบค่าเล่าเรียน ค่ารักษาพยาบาล และค่ากิจกรรมนอกหลักสูตร

การแบ่งทรัพย์เริ่มจากการจำแนกว่าทรัพย์แต่ละรายการเป็นสินสมรสหรือสินส่วนตัว ทรัพย์ที่ได้มาก่อนสมรส ทรัพย์ที่ได้จากมรดกหรือการให้โดยเสน่หา โดยหลักเป็นสินส่วนตัว แต่ปัญหาที่เกิดจริงคือทรัพย์ที่ปนกัน เช่น ซื้อบ้านก่อนสมรสแล้วผ่อนต่อด้วยเงินระหว่างสมรส ซึ่งต้องแยกส่วนที่เพิ่มขึ้นระหว่างสมรสให้ชัด

กรณีคู่สมรสต่างชาติมีสองประเด็นเพิ่ม หนึ่งคือการรับรองผลของการหย่าในประเทศของคู่สมรส ซึ่งมักต้องแปลและรับรองเอกสารตามลำดับที่ปลายทางกำหนด สองคือข้อจำกัดการถือกรรมสิทธิ์ที่ดินของคนต่างชาติ ที่ทำให้การแบ่งทรัพย์ต้องออกแบบด้วยวิธีอื่น เช่น การชดใช้เป็นเงินหรือการโอนสิทธิการเช่าระยะยาว