1. สองกระบวนการที่คนมักสับสน
การส่งผู้ร้ายข้ามแดนเป็นกระบวนการทางศาล รัฐผู้ร้องขอต้องยื่นคำร้องผ่านช่องทางทางการทูต และศาลไทยต้องไต่สวนว่าการกระทำที่ถูกกล่าวหาเป็นความผิดตามกฎหมายของทั้งสองประเทศหรือไม่ ไม่ใช่ดูเพียงชื่อฐานความผิด แต่ดูองค์ประกอบของการกระทำจริง หลายเรื่องหยุดลงที่จุดนี้เพราะสิ่งที่ผิดในประเทศหนึ่งไม่ได้เป็นความผิดในอีกประเทศหนึ่ง
การผลักดันออกนอกประเทศเป็นคำสั่งทางปกครองที่ออกโดยพนักงานเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมือง เช่น กรณีอยู่เกินกำหนด ทำงานผิดประเภทการตรวจลงตรา หรือถูกเห็นว่าเป็นบุคคลต้องห้าม กระบวนการนี้เร็วกว่ามากและไม่มีการไต่สวนแบบคดี แต่ก็โต้แย้งได้ทั้งในชั้นเจ้าหน้าที่และโดยการฟ้องเพิกถอนคำสั่งต่อศาลปกครอง
ความแตกต่างนี้สำคัญเพราะสิทธิและกำหนดเวลาต่างกันสิ้นเชิง ผู้ที่อยู่ในกระบวนการส่งข้ามแดนมีสิทธิได้รับการไต่สวนและมีทนาย ส่วนผู้ที่อยู่ในห้องกักเพื่อรอผลักดันอาจถูกส่งกลับได้ภายในไม่กี่วันหากไม่มีการโต้แย้ง การระบุให้ถูกตั้งแต่ต้นจึงเป็นงานชิ้นแรกที่เราทำเสมอ
